Jest to imię pochodzenia germańskiego, wywodzące się od słowa hugu, huge - zmysł, rozum, talent. Element ten występuje często w imionach germańskich jako pierwszy człon (podobnie jak w imionach słowiańskich w drugim członie mysł). Końcowe -n wzięte jest z przypadków zależnych łacińskiej odmiany tego imienia: Hugo, Hugonis.

Święty Hugon z Cluny
- Opat
- Wspomnienie obchodzimy 29 kwietnia

Święty Hugon urodził się w 1024 roku we Francji. Był najstarszym synem Dalmacjusza, hrabiego Semur w Burgundii. Ojciec pragnął, by Hugon został rycerzem – on jednak od dziecka brzydził się przemocą i marzył, by oddać się służbie Bożej. Mimo sprzeciwów rodziny wstąpił do benedyktynów i schronił się w opactwie w Cluny. W wieku 20 lat przyjął święcenia kapłańskie. Cztery lata później Hugon został przeorem i jednym z najbliższych współ pracowników opata Odylona. Gdy w 1049 roku Odylon zmarł, Hugona wybrano na jego następcę. Funkcję tę pełnił przez 60 lat.

Hugon kontynuował rozpoczęte przez Odylona dzieło reformy i to na jeszcze większą skalę. Przeprowadzona w opactwie reforma stała się wzorem dla wielu innych klasztorów, nad którymi opiekę duchową i administracyjną rozciągało opactwo w Cluny. Wielkie dzieło reformy życia klasztornego to zaledwie część olbrzymiej spuścizny Hugona z Cluny. Jego charyzma i dar jednania ludzi sprawiły, że stał się jednym z największych mężów swej epoki. Zaraz po wyborze na opata zaproszono go na synod w Reims. Towarzyszył papieżowi Leonowi IX w drodze do Rzymu, gdzie miał odbyć się synod (1050 r.). W rok później udał się do Kolonii, by uczestniczyć w chrzcie cesarskiego syna Henryka III. Zaproszono go na Węgry, by pośredniczył w sporze między cesarzem a królem Andrzejem I. Z kardynałem Hildebrandem brał udział w synodach we Francji i Italii. Dziewięciu papieżom służył za doradcę. Wysłany był przez nich z różnymi misjami. Był świadkiem i współautorem pojednania cesarza Niemiec Henryka IV z papieżem w Canossie (1077 r.).

Hugon zmarł 28 lub 29 kwietnia roku 1109. W jedenaście lat później został kanonizowany przez Kaliksta II.