Imię mitologiczne celtyckie, należące do jednego z młodszych bogów irlandzkich, protoplasty licznych klanów. Występuje też w formie Aengus.

Święty Oengus
- Opat, biskup
- Wspomnienie obchodzimy 11 marca

Święty Oengus, potomek królewskiego rodu, urodził się w Irlandii w połowie VIII wieku, ale nie pragnął władzy. Rozpoczął nauki w klasztorze w Clonenagh, a jego uczoność i cnota stały się sławne w całym kraju. Nazywano go „Ceile De” – „sługa Boży”. Jednak on chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Porzucił klasztor i został pustelnikiem. Żył w ascezie, oddając się żarliwym modlitwom. W ten sposób pragnął dowieść swej wiary. Jednak wokół pustelni zaczęły gromadzić się tłumy wiernych zwabionych aurą świątobliwości. Oengus nie tego pragnął. Porzucił swą samotnię i wyruszył na wędrówkę. Przeszedł pieszo całą Irlandię, nim zdecydował się pozostać w Tallaght pod Dublinem. Ukrył swą tożsamość przed opatem Maelruainem i przez siedem lat wykonywał najgorsze i najuciążliwsze prace. Maelruain odkrył w końcu, kim jest tajemniczy mnich. Zaprzyjaźnili się i Oengus został najbliższym współpracownikiem opata. Wspólnie stworzyli „Martyrologię z Tallaght”, wiekopomną kronikę życia irlandzkich świętych. Wkrótce potem sam już Oengus rozpoczął pracę nad poematem o życiu świętych „Felire”. Po latach Oengus opuścił Tallaght i powrócił do Clonenagh, gdzie obrano go opatem i biskupem. Pod koniec życia Oengus znów zatęsknił za samotnością. Opuścił braci zakonnych i skrył się, aby ukończyć dzieło swojego życia – żywoty świętych. Zmarł około roku 824. Oprócz swych sławnych dzieł pozostawił również prywatne zapiski i wyznania głębokiej wiary. Zaszczepił w ludziach pragnienie, by inspirację w życiu czerpać od tych, którzy dostąpili zaszczytu świętości.

Modlitwa:

Boże miłościwy i łaskawy, tak jak święty Oengus w samotności chwalił imię Twoje, tak i ja pragnąłbym zawsze być godnym Twojej miłości. Umocnij mnie w mej wierze i niech nigdy nie dosięgnie mnie grzech zwątpienia. Amen.