Imię germańskie składające się z dwóch członów: ed- – majątek, dziedzictwo i -bert – sławny, znakomity, błyszczący, wspaniały.

Święty Edbert z Lindisfarne
- Biskup
- Wspomnienie obchodzimy 6 maja

Święty Edbert urodził się w Anglii w VII stuleciu. Zasłynął szczególnie jako biblista i dobroczyńca ubogich. Wszystko co o nim wiemy, pochodzi z dzieła Bedy Czcigodnego. Edbert był biskupem Lindisfarne, niewielkiej wysepki położonej u wybrzeży Anglii. Wysepka ta stanowiła pierwsze centrum religijnego życia Nortumbrii, najpotężniejszego z angielskich królestw w połowie pierwszego tysiąclecia. Gdy Edbert w 688 roku został obrany biskupem Lindisfarne, zapoczątkował zwyczaj, by co roku jedną dziesiątą dochodów Kościoła przekazywać na potrzeby najuboższych. Nadzorował też renowację drewnianej katedry, będącej ośrodkiem religijnego życia wysepki – to dzięki niemu miejsce dawnej strzechy zajęła wspaniała drewniana konstrukcja. Dwa razy do roku, w Wielkim Poście i przed Bożym Narodzeniem Edbert udawał się do samotni, którą wybudował na jednej z okolicznych wysepek, by – tak jak Chrystus – przez czterdzieści dni oddawać się postom i medytacji.

W 698 roku, gdy Edbert był w swej samotni, mnisi – za jego zgodą – otworzyli grób jego świętego poprzednika Cuthberta. Z wielką radością odkryli, że ciało biskupa i jego szaty przez dziesięciolecia nie uległy najmniejszym zmianom. Oblicze Cuthberta promieniowało świętością, wyglądał tak, jakby zaledwie wczoraj złożono go do grobu. Gdy Edbert powrócił, kazał przenieść ciało do katedry. Nakazał też, by stary grób pozostawiono otwarty, gdyż wkrótce będzie potrzebny. Niedługo potem Edbert zmarł, a gdy w dawnym grobowcu Cuthberta spoczęły jego zwłoki, wierni zaczęli doznawać przy nim cudownych uzdrowień.

Modlitwa:

Boże Najmiłościwszy. Niech dar skromności, którym obdarzyłeś swego sługę świętego Edberta, będzie dla nas zawsze przykładem i wzorem. Niech dobroć i praca towarzyszą nam do końca naszych dni. Amen.

Postać Świętego