| Paweł |
|
|
|
|
Jest to imię pochodzenia łacińskiego pierwotnie nadawane właściwie dziecku w związku z jakąś cechą fizyczną. Pierwotne znaczenie tego imienia to – ‘mały’. Później mogło też być używane w funkcji cognomen. Święty Paweł z Teb - pustelnik - wspomnienie obchodzimy 10 stycznia (w Polsce 15 stycznia) - patron zakonu paulinów, piekarzy i ludzi tkających dywany Święty Paweł urodził się w 228 roku w Tebach – starożytnej stolicy faraonów. Jego żywot znamy tylko z jednego źródła – życiorysu, napisanego przez św. Hieronima w latach 374-379. Gdy Paweł miał 20 lat, około 240 r., rozpoczęły się prześladowania Dioklecjana. Dowiedziawszy się, że jego zięć – poganin, z powodu jego bogactwa planuje wydać go w ręce prześladowców, Paweł porzucił wszystko, co posiadał, odszedł na pustkowie i zamieszkał w jaskini. Po dwóch latach prześladowania ustały, lecz święty postanowił pozostać w zaciszu pustelni. Spędził tam samotnie resztę swego długiego życia – prawie 90 lat. Przez cały ten czas zanosił do Boga swe gorące modlitwy, żywiąc się tylko daktylami i chlebem, który przynosił mu kruk. Nagość swego ciała od znoju i chłodu chronił jedynie palmowymi liśćmi. Pod koniec życia miał go odwiedzić św. Antoni pustelnik. Paweł zmarł mając 113 lat w 341 roku. Wkrótce po jego śmierci św. Antoni miał powrócić w to miejsce i pochować go przy pomocy dwóch lwów. W XII w. znaleziono rzekomo relikwie św. Pawła i przeniesiono najpierw do Konstantynopola, potem do Wenecji, a w końcu na Węgry, o co zadbali węgierscy paulini.
Modlitwa Święty Pawle, pustelniku Boży, który porzuciłeś świat dla kontemplacji i modlitwy, strzeż mnie i moich bliskich przed pokusami dnia codziennego i materialnym blichtrem, który często potrafi przysłonić sprawy dla człowieka najważniejsze. Czuwaj nad nami, byśmy nie zapomnieli o cnocie skromności i pokory. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
|



Święty Paweł urodził się w 228 roku w Tebach – starożytnej stolicy faraonów. Jego żywot znamy tylko z jednego źródła – życiorysu, napisanego przez św. Hieronima w latach 374-379. Gdy Paweł miał 20 lat, około 240 r., rozpoczęły się prześladowania Dioklecjana. Dowiedziawszy się, że jego zięć – poganin, z powodu jego bogactwa planuje wydać go w ręce prześladowców, Paweł porzucił wszystko, co posiadał, odszedł na pustkowie i zamieszkał w jaskini. Po dwóch latach prześladowania ustały, lecz święty postanowił pozostać w zaciszu pustelni. Spędził tam samotnie resztę swego długiego życia – prawie 90 lat. Przez cały ten czas zanosił do Boga swe gorące modlitwy, żywiąc się tylko daktylami i chlebem, który przynosił mu kruk. Nagość swego ciała od znoju i chłodu chronił jedynie palmowymi liśćmi. Pod koniec życia miał go odwiedzić św. Antoni pustelnik. Paweł zmarł mając 113 lat w 341 roku. Wkrótce po jego śmierci św. Antoni miał powrócić w to miejsce i pochować go przy pomocy dwóch lwów. W XII w. znaleziono rzekomo relikwie św. Pawła i przeniesiono najpierw do Konstantynopola, potem do Wenecji, a w końcu na Węgry, o co zadbali węgierscy paulini.
Św. Pawła z Teb wspominano w martyrologiach zachodznich 10 stycznia. Potem przeważył termin późniejszy, tj. 15 stycznia. W tym dniu oraz 5 stycznia wymieniały Pawła greckie księgi liturgiczne. Najnowsze „Martyrologium Romanum” wróciło do pierwotnej daty wspomnienia i wymienia go w dniu 10 stycznia. W ikonografii św. Paweł Pustelnik przedstawiany jest w tkanej sukni z liści palmowych. Jego atrybuty to: kruk z chlebem w dziobie, lew kopiący grób, przełamany chleb.