| Teodozjusz |
|
|
|
|
Jest to imię złożone pochodzenia greckiego: theo- (theós) – ‘bóg’ oraz -do (dous) – ‘dawać, dać’. Teodozjusz to zatem ‘dany przez Boga’. W Polsce używane w dwóch formach: rzeczownikowej – Teodozjusz oraz przymiotnikowej – Teodozy, -ego. Rzadko występowała też forma skrócona Teozy. Na ziemiach litewsko-ruskich występowało też w formie Fieduszko. Święty Teodozjusz Cenobita
- mnich
- wspomnienie obchodzimy 11 stycznia
- patron wytwórców pilników
Święty Teodozjusz urodził się w Mogariasssos w Kapadocji (dzisiejsza Turcja). Jako młodzieniec przybył do Palestyny, by tam szukać właściwego sobie sposobu życia i zdążać do doskonałości chrześcijańskiej. Przebywał jakiś czas w klasztorze przy wieży Dawida, następnie przeniósł się do klasztoru Kathisma i Metopy. W końcu osiadł jako pustelnik w pieczarze położonej niedaleko szlaku wiodącego z Jerozolimy do Betlejem. Wkrótce wokół Teodozjusza zaczęli gromadzić się uczniowie, więc utworzył z nimi duży ośrodek zakonny. Pozostali mnisi, podobnie jak Teodozjusz, mieszkali w pobliskich pieczarach, które zostały przystosowane do użytku. Niedaleko swoich pieczar mnisi zakładali domy starców, hospicja, warsztaty rzemieślnicze. W ten sposób powstało niemal całe mnisie miasto, które z czasem nazwano imieniem Teodozjusza. On sam mianowany został w 494 roku przez patriarchę jerozolimskiego Salustiusza naczelnym przełożonym wszystkich ośrodków życia cenobitycznego (zakonnicy żyjące we wspólnocie, w przeciwieństwie do pustelników, eremitów) eremitów okolicy, niejako ich opatem-prymasem. Zwierzchnictwo nad eremitami powierzone zostało mieszkającemu niedaleko św. Sabie. Teodozjusz i Saba byli jednomyślni i zgodni. Razem zwalczali monofizytyzm. Stawali również w obronie uciskanej ludności i interweniowali u cesarza Atanazego I. Teodozjusz zmarł 11 stycznia 529 roku. Ośrodek życia cenobitycznego założony przez Teodozjusza działał jeszcze długo i promieniował na duży obszar Ziemi Świętej aż do XV wieku.Modlitwa
Boże, dzięki Twojej łasce święty Teodozjusz wytrwale naśladował Chrystusa ubogiego i pokornego, spraw za jego wstawiennictwem, abyśmy wiernie trwając w naszym powołaniu osiągnęli doskonałość, której wzór nam zostawiłeś w swoim Synu Jezusie Chrystusie. Który żyje i króluje na wieki wieków. Amen.
|



Święty Teodozjusz urodził się w Mogariasssos w Kapadocji (dzisiejsza Turcja). Jako młodzieniec przybył do Palestyny, by tam szukać właściwego sobie sposobu życia i zdążać do doskonałości chrześcijańskiej. Przebywał jakiś czas w klasztorze przy wieży Dawida, następnie przeniósł się do klasztoru Kathisma i Metopy. W końcu osiadł jako pustelnik w pieczarze położonej niedaleko szlaku wiodącego z Jerozolimy do Betlejem. Wkrótce wokół Teodozjusza zaczęli gromadzić się uczniowie, więc utworzył z nimi duży ośrodek zakonny. Pozostali mnisi, podobnie jak Teodozjusz, mieszkali w pobliskich pieczarach, które zostały przystosowane do użytku. Niedaleko swoich pieczar mnisi zakładali domy starców, hospicja, warsztaty rzemieślnicze. W ten sposób powstało niemal całe mnisie miasto, które z czasem nazwano imieniem Teodozjusza. On sam mianowany został w 494 roku przez patriarchę jerozolimskiego Salustiusza naczelnym przełożonym wszystkich ośrodków życia cenobitycznego (zakonnicy żyjące we wspólnocie, w przeciwieństwie do pustelników, eremitów) eremitów okolicy, niejako ich opatem-prymasem. Zwierzchnictwo nad eremitami powierzone zostało mieszkającemu niedaleko św. Sabie. Teodozjusz i Saba byli jednomyślni i zgodni. Razem zwalczali monofizytyzm. Stawali również w obronie uciskanej ludności i interweniowali u cesarza Atanazego I. Teodozjusz zmarł 11 stycznia 529 roku. Ośrodek życia cenobitycznego założony przez Teodozjusza działał jeszcze długo i promieniował na duży obszar Ziemi Świętej aż do XV wieku.