| Rajmund |
 |
 |
 |
|
Jest to imię pochodzenia germańskiego składające się z dwóch członów: ragi- (regin, rain) – ‘rada, zebranie’ i -munt – ‘opieka’. Całość więc można przetłumaczyć jako – ‘oby chroniły go dobre rady’ lub ‘oby chronił innych swymi radami’. Święty Rajmund z Penyafort
- kapłan, zakonnik
- wspomnienie obchodzimy 7 stycznia
- patron Barcelony i wykładowców prawa kościelnego
Święty Rajmund, urodził się w roku 1173 w Penyafort, niedaleko Barcelony, w starej szlacheckiej rodzinie katalońskiej. Po ukończeniu z wyróżnieniem studiów, jako dwudziestoletni młodzieniec wykładał filozofię w Barcelonie, nie otrzymując za swoją pracę wynagrodzenia. U swoich uczniów starał się formować zarówno serce, jak intelekt. Obdarzony głęboką wiedzą i osobistą kulturą, odznaczał się gorliwością w formowaniu przyszłych kapłanów, dla których napisał podręcznik teologii moralnej – „Summa de peanitentia et matrimonio”. Gdy miał trzydzieści lat wyjechał do Bolonii, aby kontynuować studia nad prawem kanonicznym i cywilnym, tam też uzyskał stopień doktora. Po powrocie do Barcelony w roku 1219 został mianowany kanonikiem, archidiakonem i wikariuszem generalnym. W roku 1222 wstąpił do zakonu dominikanów. Pracował żarliwie nad nawróceniem Maurów i Żydów, a równocześnie opracowywał dzieło zawierające wskazówki dla spowiedników.
Modlitwa
Boże, Ty obdarzyłeś świętego Rajmunda wielkim miłosierdziem wobec grzeszników, za jego wstawiennictwem wyzwól nas z więzów grzechu, abyśmy w swobodzie ducha pełnili Twoją wolę. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
|
Papież Grzegorz IX wezwał go do Rzymu i mianował kapelanem pałacu apostolskiego, penitencjaruszem i swoim osobistym spowiednikiem. W tym czasie św. Rajmund napisał pracę z prawa kanonicznego, znaną jako „Pięć dekretów”. Była ona zbiorem dekretów biskupów rzymskich. Po powrocie do ojczyzny w 1238 r. został wybrany generałem zakonu dominikanów, obejmując ten urząd po Jordanie z Saksonii, który był bezpośrednim następcą św. Dominika. Opracowawszy na nowo konstytucje zakonne, po dwóch latach zrezygnował z funkcji i ponownie poświęcił się apostolatowi. Zmarł w Barcelonie 7 stycznia 1275 roku. Kanonizował go 29 kwietnia 1601 roku papież Klemens VIII. Na obrazach przedstawia się go w habicie dominikańskim, płynącego po morzu, przy czym jego płaszcz zakonny stanowi żagiel, ponadto towarzyszą mu chorągwie, klucze, księga i pióro pisarskie.