Jest to imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie cognomen Flugentius – ‘błyskający, skrzący się’. W Polsce imię używane w zakonach i to zarówno w formie męskiej Fulgencjusz, jak i żeńskiej Fulgencja.

Odpowiedniki obcojęzyczne: łac., ang., niem. Fulgentius; fr. Fulgence; hiszp. Fulgencio; wł. Fulgenzio

Święty Fulgencjusz urodził się w Afryce Północnej w roku 467. Pochodził z podupadłej, ale wpływowej rodziny. Od dziecka wykazywał zamiłowanie do nauki i już za młodu opanował łacinę i grekę. Po śmierci ojca przez pewien czas zarządzał rodzinnym majątkiem. Jego wykształcenie umożliwiło mu karierę w lokalnej administracji, ale on czuł powołanie do życia kontemplacyjnego. Miał 22 lata, gdy zapukał do bram klasztoru w rodzinnym Ruspe. Biskup początkowo nie chciał zgodzić się na nowicjat Fulgencjusza, gdyż sądził, że młodzieniec nie sprosta trudom życia zakonnego. Także jego matka sprzeciwiała się tej decyzji. Wytrwałość i upór przekonały biskupa i jego matkę o słuszności tej decyzji i Fulgencjusz przywdział upragnione szaty zakonne. W tych czasach Kartagina znalazła się pod wpływem herezji ariańskiej. Fulgencjusz wielokrotnie musiał uciekać przed prześladowcami, zwolennikami arianizmu. Zdarzyło się, ze ci schwytali go i poddali torturom. Hart ducha, którym się wówczas wykazał, mądrość i głębia wiary sprawiły, że chętnie widziano go w roli biskupa Ruspe. Fulgencjusz wzbraniał się, ale w końcu jednak przyjął tę godność ok. 580 roku. Fulgencjusz napisał kilka religijnych traktatów, słynął też ze swych kazań – słowa jego miały podobno taką koc, ze nawet zatwardziałych grzeszników doprowadzały do łez. To dzięki niemu wielu kartagińskich arian powróciło na łono Kościoła, a słuchać jego przychodził nawet król – wyznawca arianizmu, który w Kartaginie zorganizował dysputę Fulgencjusza z arianami. Fulgencjusz zmarł w Ruspe w roku 532. Prawda i siła jego słów przyciągnęła do Kościoła tysiące ludzi.