Święty Seweryn urodził się ok. 410 r. w zamożnej rodzinie rzymskiej. Odkrył w sobie zamiłowanie do życia samotnego, więc wyruszył na Wschód, gdzie wiódł na pustyni żywot pokutnika. Zapoznał się w tym czasie z życiem mniszym, które później zaszczepił w Noricum, prowincji przeżywającej silny napór plemion germańskich, a zarządzanej przez ariańskich Rugiów. Przeniósł się tam w 454 r., porzucając swoje wschodnie zacisze i podążając za aktualnymi wyzwaniami apostolskimi. Starał się przeciwdziałać licznym aktom przemocy, niósł pociechę rodakom, organizował działalność charytatywną wśród ludności nękanej najazdami barbarzyńców i podejmował się wielu mediacji z wodzami plemion germańskich. Jego autentyczna pobożność i surowość życia budziły szacunek nawet wśród pogan. Dzięki niemu katolików nie zmuszano już do przejścia na arianizm. Przebywał w różnych miejscach, ale najdłużej w klasztorze w Favianae (Gottweig), gdzie zmarł w 482 roku. Wódz Germanów Odoaker zdetronizował cesarza, a insygnia władzy odesłał cesarzowi Wschodu i zarządził przesiedlenie ludności rzymskiej do Italii. Wówczas mnisi z opactwa założonego przez św. Seweryna zabrali ze sobą jego relikwie, które później spoczęły pod Neapolem.