| Piotr |
|
|
|
|
Jest to chrześcijańskie imię greckie (Petros) pochodzące od rzeczownika pospolitego petra – ‘skała, opoka’. Jest ono odpowiednikiem aramejskiego wyrazu kefas – ‘skała, opoka’, użytego w funkcji przydomka. Należy do najwcześniejszych imion chrześcijańskich. Do Polski imię to przyszło razem z chrześcijaństwem i zyskało sobie znaczną popularność. Świadczą o tym liczne zdrobnienia np. Piotrek, Piotruś, Pietrek, Pioter, Pietrko, Pietraszek, Pietruszka, Piotruszka, Pietrasz. Odpowiedniki obcojęzyczne: łac. Petrus; ang. Peter, Pierse, Piers; fr. Pierre, Pernet, Pierrot; hiszp. Pedro; niem. Peter, Petrus; ros. Piotr, Pietia; wł. Pietro, Piero, Pier, Pierino, Petruccio; ukr. Petro Imieniny: 3, 18, 28 i 31 I, 5, 8, 21, 22 i 23 II, 1, 2 i 23 III, 27 i 29 IV, 8, 13 i 19 V, 2, 23 i 29 VI, 2, 7 i 30 VII, 1, 12 i 19 VIII, 9, 12 i 25 IX, 19 X, 16 i 21 XI, 4, 21 i 25 XII
Błogosławiony Piotr Donders
- kapłan
- wspomnienie obchodzimy 14 stycznia
Błogosławiony Piotr Donders urodził się 17 października 1809 roku w Tillbugu (Holadnia). Od wczesnego dzieciństwa pragnął zostać kapłanem, jednak bieda i kiepskie zdolności stały temu na przeszkodzie. Aby zdobyć wykształcenia nie wahał się nawet zostać służącym w szkole. Pomimo wielu starań nie przyjęto go do żadnego zakonu. Został księdzem diecezjalnym. Rok po święceniach wyjechał na misje do Surinamu w Ameryce Płd. Wiele lat pracował w Batawii wśród chorych na trąd. W wieku 57 lat poprosił o przyjęcie do redemptorystów i został przyjęty. W 1867 roku złożył śluby zakonne. Zmarł 14 stycznia 1887 roku. Jego wytrwała praca dla najbardziej potrzebujących zaprowadziła go na ołtarze. Beatyfikował go Jan Paweł II w 1981 roku.Modlitwa
Boże, Ty napełniłeś błogosławionego Piotra, kapłana, duchem prawdy i miłości do kierowania Twoim ludem, spraw, niech przykład i modlitwy błogosławionego Piotra, przyczynią się do naszego postępu. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
|



Błogosławiony Piotr Donders urodził się 17 października 1809 roku w Tillbugu (Holadnia). Od wczesnego dzieciństwa pragnął zostać kapłanem, jednak bieda i kiepskie zdolności stały temu na przeszkodzie. Aby zdobyć wykształcenia nie wahał się nawet zostać służącym w szkole. Pomimo wielu starań nie przyjęto go do żadnego zakonu. Został księdzem diecezjalnym. Rok po święceniach wyjechał na misje do Surinamu w Ameryce Płd. Wiele lat pracował w Batawii wśród chorych na trąd. W wieku 57 lat poprosił o przyjęcie do redemptorystów i został przyjęty. W 1867 roku złożył śluby zakonne. Zmarł 14 stycznia 1887 roku. Jego wytrwała praca dla najbardziej potrzebujących zaprowadziła go na ołtarze. Beatyfikował go Jan Paweł II w 1981 roku.