| Norbert |
 |
 |
 |
|
Jest to imię germańskie, złożone z członów nord- - północny i –bert (beraht) – sławny, znakomity. Całoś więc można tłumaczyć jako – sławny mąż z północy. Święty Norbert z Xanten Święty Norbert urodził się w Xanten w Nadrenii, ok. 1082 r. Pierwszą część życia przeżył jako człowiek światowy. Nauki pobierał w Kolonii. Przyjął nawet święcenia niższe, jakich wówczas udzielano i subdiakonat, prowadząc nadal świecki tryb życia. W obawie przed rygorami stanu kapłańskiego nie przyjął święceń wyższych. W czasie przejażdżki konnej z kolegami, piorun uderzył tak blisko, że spadł z konia i stracił przytomność. Przeżyty wstrząs stał się przyczyną jego zmiany duchowej. Porzucił lekkomyślny tryb życia i rozpoczął życie pokutnika. Dwa lata przygotowywał się do kapłaństwa i przyjął święcenia w Kolonii. Zrezygnował z beneficjów, rozdał ubogim wszystko, co posiadał i za pozwoleniem papieża Gelazego II wędrował głosząc pokutę. Wyczerpany tą pracą osiedlił się wraz z 40 towarzyszami w małej miejscowości w lasach Prémontré. Tam powstał zakon kanoników regularnych, premonstratensów, zwanych też norbertanami. Sześć lat po założeniu klasztoru, Norbert podczas pobytu w Rzymie, otrzymał z rąk papieża Honoriusza II zatwierdzenie zakonu. Niebawem po powrocie do Prémontré, w 1129 roku, został mianowany biskupem Magdeburga. W krótkim czasie całkowicie podupadłą diecezję przywrócił ponownie do stanu świetności. Zmarł 6 czerwca 1134 roku. Pochowano go w jego kościele biskupim. Jednak w 1627 r. przeniesiono jego relikwie do opactwa premonstratensów. Kanonizował go dopiero Grzegorz XIII w 1582 roku. Przedstawia się go z Najświętszym Sakramentem w dłoniach ze względu na cześć, jaką żywił do Eucharystii on sam i założony przez niego zakon. Modlitwa: Boże, który uczyniłeś świętego Norberta znamienitym biskupem w Twoim Kościele, spraw, aby dzięki jego modlitwom i duszpasterskiej gorliwości Twój wierny lud zawsze znajdował godnych kapłanów i zbawczy pokarm wiary. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen. Postać Świętego
|
