Jest to dwuczłonowe imię słowiańskie, zawierające w pierwszym członie temat czasownikowy kazi- – kazić, niszczyć, a w drugim rzeczownik -mir – pokój. Grupa -ir rozwinęła się następnie w -er // -erz.

Święty Kazimierz
- Królewicz
- Wspomnienie obchodzimy 4 marca
- Patron młodzieży litewskiej

Święty Kazimierz urodził się w Krakowie 5 października 1458 roku. Był drugim synem króla Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuskiej, córki cesarza Albrechta II. Staranne wychowanie zapewniła mu pobożna i mądra królowa, „matka Jagiellonów”, a także kanonik Długosz, św. Jan Kanty i Filip Kallimach. Wśród braci Kazimierz odznaczał się wybitnymi zdolnościami, a zwłaszcza pobożnością i pilnością. Nie pociągały go rycerskie hałaśliwe zabawy, natomiast chętnie przebywał wśród ubogich, rozdając obfite jałmużny z własnych oszczędności. Rozwijało się też w jego duszy piękne życie wewnętrzne. Posiadał w wysokim stopniu dar modlitwy, długie godziny dnia a nawet nocy umiał spędzać u stóp ołtarza Matki Bożej lub przed zamkniętą bramą kościoła.

Miał dopiero dwanaście lat, gdy przybyło na Wawel poselstwo węgierskie, by mu ofiarować koronę, którą Węgrzy odebrać chcieli nielubianemu Maciejowi Korwinowi. Na żądanie ojca wyruszył na Węgry. Tuż pod stolicą zagrodził mu jednak drogę z szesnastoma tysiącami wojska Maciej Korwin. Na domiar złego panowie węgierscy zwlekali z obiecaną pomocą, tak iż Kazimierz, opuszczony i zawiedziony, wycofał się do Polski. Bolesne to upokorzenie utwierdziło tylko królewicza w pogardzie do świata i jego chwały. Kiedy najstarszy z braci, Władysław, zasiadł w roku 1475 na tronie czeskim, zajaśniał przed Kazimierzem ponownie blask korony, tym razem polskiej. Towarzyszył odtąd ojcu jako przyszły monarcha w podróżach po kraju i uczestniczył w naradach. Przez kilka lat nawet, gdy król przebywał na Litwie, sprawował z zamku Radomin rządy nad Koroną. Choroba piersiowa przy surowym trybie życia podkopywała tymczasem siły młodzieńcze królewicza. W lecie 1483 roku na wezwanie ojca przybył do Wilna, gdzie, jak sądzono, był lepszy klimat. Istotnie, zdrowie jego poprawiło się nieco, tak iż na Boże Narodzenie mógł pojechać do Grodna, by spędzić święta z rodzicami. Wtedy to lekarze nalegali, by złamał ślub czystości lub poprosił o dyspensę i pomyślał o małżeństwie, mniemając, iż to przyczyni się do poprawy jego zdrowia. Królewicz z oburzeniem odrzucił jednak radę lekarzy.

W styczniu 1484 roku król wyruszył na sejm do Lublina, wkrótce jednak nadeszła wiadomość o nagłym pogorszeniu się zdrowia królewicza. Zawrócił więc i zastał go jeszcze przy życiu. W niedzielę 4 marca 1484 roku królewicz Kazimierz przeszedł do wieczności. Zwłoki przewieziono do Wilna i złożono do grobu w katedrze. Do trumny włożono mu ulubioną pieśń „Omni die dic Mariae”.

Jego kanonizacja odbyła się w roku 1522. Bullę kanonizacyjną, zaginioną w drodze, kazał papież Klemens VII w roku 1602 na nowo sporządzić i przepisał cześć liturgiczną św. Kazimierza całemu Kościołowi. Pius XII ogłosił go w 1950 roku patronem młodzieży litewskiej.

W ikonografii przedstawiany jest w mitrze książęcej, trzymając w rękach szarfę ze słowami łacińskiego hymnu ku czci Matki Bożej, znalezionego po wiekach w jego trumnie.

Modlitwa:

Boże, Ty dałeś wytrwanie w dobrem świętemu Kazimierzowi, żyjącemu na dworze królewskim i narażonemu na pokusy świata, prosimy Cię, abyśmy za jego wstawiennictwem nauczyli się odrywać serca od radości doczesnych i dążyć do wiecznych. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Postać  Świętego