Jest to imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie przydomek geograficzny od nazwy miasta w Lacjum - Caieta (po grecku Kaiata), utworzone za pomocą sufiksu -anus. Możliwe jest jednak, jak wskazuje włoska forma tego imienia (Gaetano), że jest ono późne, średniowieczne i pochodzi od włoskiej, dzisiejszej nazwy miasta Gaeta, a zlatynizowane zostało w łacinie kościelnej.

Święty Kajetan z Thieny
- Zakonnik
- Wspomnienie obchodzimy 7 sierpnia
- Patron tetynów, Bawarii; wzywany przeciwko dżumie

Święty Kajetan urodził się we włoskim mieście Viacenza w 1480 roku. Jego rodzicami byli Kasper i Maria Porto, a ponieważ ojciec Kajetana pochodził z Thieny, świętego często też nazywa się Kajetanem z Thieny. W 1504 roku Kajetan uzyskał w Padwie doktorat z prawa rzymskiego i kościelnego. Dwa lata później przeniósł się do Rzymu, gdzie na dworze papieskim pełnił funkcję protonotariusza papieskiego. Następnie został mianowany proboszczem w parafiach Malo i Bressanvido. W tym czasie był taki zwyczaj, że proboszczem mógł być mianowany człowiek świecki, żeby mieć źródło utrzymania, ale oczywiście obowiązki duszpasterskie wypełniali kapłani. Kajetan odwiedzał szpitale i przytułki dla ubogich, które starał się w miarę możliwości wspierać. Dopiero w wieku 36 lat Kajetan zdecydował się przyjąć święcenia kapłańskie. W 1520 roku Kajetan powrócił do Viacenzy. Bardzo dużo pracował z ludźmi: głosił kazania, spowiadał, prowadził katechizację dzieci i młodzieży, a także odwiedzał chorych i ubogich w szpitalach i przytułkach. Wokół niego zaczęli się gromadzić uczniowie, którzy wspomagali go w jego pracy. W roku 1523 Kajetan powrócił do Rzymu, a w rok później papież zatwierdził powstanie nowego zgromadzenia zakonnego, założonego przez św. Kajetana. Zakon nazywał się Kanonicy Regularni, ale od imienia założyciela nazywano go również kajetanami; używano również nazwy teatyni. Wśród pierwszych braci tego zakonu znalazł się także późniejszy papież Paweł IV. W 1527 roku cesarz Niemiec i król Hiszpanii Karol V, chcąc zemścić się na papieżu Klemensie VII, najechał Rzym i splądrował miasto. Św. Kajetan był przez pewien czas więziony. W tym czasie teatyni wsławili się niezwykłym poświęceniem w opiekowaniu się chorymi podczas zarazy 1528–1529. Zakon rozrastał się, zaczęły powstawać nowe placówki. W 1547 roku w Neapolu wybuchła wojna domowa. Święty Kajetan miał prosić Pana Boga, by przyjął ofiarę jego życia dla zahamowania rozlewu krwi. Pan Bóg widać ofiarę przyjął, ponieważ 7 sierpnia tego roku Kajetan umarł. Beatyfikacji go Urban VIII w 1629 roku, a do grona świętych zaliczył Kajetana Klemens X w 1671 roku. Relikwie Świętego złożono w okazałym grobowcu w kościele S. Paolo Maggiore w Neapolu, gdzie spoczywają do dzisiaj.

Ikonografia przedstawia go w stroju zakonnym teatynów, z krzyżem, lilią, ptakiem, uskrzydlonym sercem, księgą reguły zakonnej, kłosami, rogiem obfitości, Dzieciątkiem Jezus, do którego Święty miał szczególne nabożeństwo, z trupią czaszką.

Postać Świętego