Jest to imię żeńskie składające się z dwóch elementów pochodzących z różnych języków: łac. geno – ‘ród’ i germańskie wifa – ‘kobieta’. Całość można więc przetłumaczyć jako ‘kobieta ze szlachetnego rodu’. W Polsce imię to pojawiło się dość późno. Znane są zdrobnienia Genia i Gienia.

Odpowiedniki obcojęzyczne: łac. Genovefa; ang. Genevieve; fr. Geneviève; hiszp. Genoveva; niem. Genoveva, Genovefa; ros. Genovefa; wł. Genoveffa

Święta Genowefa urodziła się około roku 422 w miasteczku Nanterre pod Paryżem. Wychowana przez pobożnych rodziców, prowadziła surowe życie, wypełnione modlitwą. Z zamiłowaniem zajmowała się chorymi i ubogimi. Po śmierci rodziców, zamieszkała w Paryżu, gdzie na ręce miejscowego biskupa złożyła ślub dozgonnej czystości. Nadal kontynuowała pracę charytatywną w miarę swoich możliwości, a także zaczęła gromadzić wokół siebie dziewczęta, z którymi prowadziła życie na wzór zakonny.

W 451 r. Francję najechał głośny z okrucieństwa wódz azjatyckich Hunnów – Attyla. Także w Paryżu wybuchła panika. Ludzie zaczęli przygotowywać się do ucieczki. Genowefa wzywała wszystkich, by pozostali i przez post i modlitwę zapewnili sobie opiekę Pana Boga. I tak się stało. Attyla niespodziewanie ominął Paryż i z Francji udał się do Włoch. Do ubogiego domku św. Genowefy przychodzili nie tylko prości ludzie, ale także i możni, by prosić ją o modlitwę i radę. Wśród nich znaleźli się także królowie Francji – Hilderyk i Chlodwik.