Jest to imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa kýrios, które oznacza – ‘pan’, ‘władca’. W Nowym Testamencie jest już poświadczony zwrot he kyriaké heméra – ‘dzień Pański’, tj. niedziela. Użyty jako imię własne Kyriakós określa zapewne chłopca ‘poświęconego Panu, należącego do Pana (tj. Chrystusa), a wtórnie może oznaczać też chłopca ‘urodzonego w niedzielę’. Do Polski imię to przyszło z języka łacińskiego, dlatego mamy wymowę z C- a nie z K-.

Błogosławiony Cyriak Chavara urodził się 10 lutego 1805 roku w Kainakary w Indiach. Był chrześcijaninem obrządku syro-malabarskiego. Jako chłopak pozostawał pod dużym wpływem matki, kobiety głęboko wierzącej, silnej i stanowczej. Przez pewien czas uczęszczał do szkoły podstawowej w Kainakary, a następnie przeniósł się do Pallipuram, gdzie pobierał nauki humanistyczne w szkole średniej. W końcu wstąpił do seminarium duchownego. Gdy miał 24 lata przyjął święcenia kapłańskie i przez dłuższy czas był pomocnikiem rektora seminarium w Pallipuram. 11 maja 1841 roku założył Kongregację Sług Niepokalanego Poczęcia, której zadaniem był szeroko rozumiany apostolat. 6 grudnia 1855 roku ksiądz Chavara przekształcił młodą wspólnotę w Zgromadzenie Karmelitów od Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W tym samym roku nowa kongregacja została zaaprobowana przez władze kościelne. Ksiądz Cyriak jako pierwszy złożył śluby zakonne i przyjął imię Cyriak Eliasz od św. Rodziny. W 1861 roku przyłączył swoje zgromadzenie do Zakonu Karmelitów Bosych. Ojciec Cyriak był świetnym organizatorem i inspiratorem. Wymagał wiele od siebie i od innych. Jego kongregacja pielęgnowała kult Jezusa Eucharystycznego i Matki Bożej. Ojciec Cyriak z zapałem głosił słowo Boże w kościołach, salach konferencyjnych, szkolnych klasach. Był doskonałym przewodnikiem duchowym. Mianowany wikariuszem generalnym Kościoła syro-malabarskiego wytrwale pracował nad jego odnową i skutecznie bronił jedności. Był także współzałożycielem Kongregacji Matki Bożej z Góry Karmel. Zmarł 3 stycznia 1871 r. w Koonammavu, w ramionach swego kierownika duchowego i przyjaciela ojca Beccara. Do chwały ołtarzy wybiósł go 8 lutego 1986 roku papież Jan Paweł II podczas liturgii sprawowanej na wypełnionym po brzegi stadionie Nehru w Kottayam, w jego rodzinnym stanie Kerala, w czasie apostolskiej pielgrzymki do Indii. Papież posłużył się rytuałem syro-malabarskim, i najważniejsze momenty, m.in. formułę beatyfikacji, wypowiedział w języku malayalam, który obrządek syro-malabarski przyjął za swój język liturgiczny po Soborze Watykańskim II.

Ojciec Święty wypowiedził wtedy między innymi takie słowa: „[Ojciec Chavara] starał się w ciągu prawie sześćdziesięciu sześciu lat swego ziemskiego bytowania wspaniałomyślnie odnowić chrześcijańskie życie w Kerala i uczynić je bardziej owocnym. Jego głęboka miłość do Chrystusa napełniała go apostolską gorliwością, szczególnie troską o zachowanie jedności Kościoła. Z wielką szlachetnością pracował w służbie zbawienia dusz innych, przede wszystkim ze swoimi konfratrami kapłanami i zakonnikami. (...) Życie ojca Cyriaka i jego braci było poświęcone Kościołowi syro-malabarskiemu. Pod jego kierownictwem lub za jego inspiracją podjęto wiele apostolskich inicjatyw: zakładanie seminariów dla edukacji kleru; wprowadzenie rocznych rekolekcji; wydawnictwo katolickie; domy opieki dla chorych i umierających; szkoły ogólnokształcące i programy nauczania dla katechumenów. Ojciec Cyriak Eliasz przyczyniał się do rozwoju syro-malabarskiej liturgii oraz rozpowszechniania pobożności eucharystycznej i czci Świętej Rodziny. Przede wszystkim poświęcił się chrześcijańskim rodzinom, dodając im otuchy i służąc dobrą radą. Był przekonany o zasadniczym znaczeniu rodziny w życiu społeczeństwa i Kościoła. Nic jednak nie leżało na sercu temu głęboko zakorzenionemu w wierze człowiekowi niż jedność i zgoda w Kościele.”